Poland in Iraq FIGHTING, DYING AND HELPING

Poland in Iraq FIGHTING, DYING AND HELPING
Warsaw, Poland.—On September 24, Polish Radio Foreign Service reported: “Little Jannat had been the focus of Polish media from the day she arrived in Wroclaw two months ago.” The girl was transported to Poland, thanks to the assistance and medical care of the Polish military contingent stationed in Iraq. This was coupled with the sincere cooperation of local authorities and organizations from Lower Silesia, where the girl was brought with her father and grandfather as guardians.


The girl had a serious heart condition and only complicated surgery could help save her life. Jannat’s successful operation and subsequent recovery had been followed with great interest by Polish society and the biggest reward for all had been the great smile on the girl’s face when she was leaving for home a week ago. Three days later came the shocking news of her death in Baghdad. Speculations as to the reasons of the tragedy prompted Polish prosecutors to launch an official investigation into the child’s sudden death.

Lt. Artur Pinkowski from the Polish military mission in the Iraqi capital said the doctors tried hard to help Jannat.

“The girl died at six in the morning in a Baghdad hospital due to liver and lung problems. We did our best to save her. She felt very well for two days after her return.’”

The little Iraqi girl probably did not receive drugs after her return home. She couldn’t stay longer in Poland for her family wanted her back.

FIGHTING, DYING AND HELPING
The Polish contingent serving in Iraq has dropped in number from some 2,500 to less 900. But it doesn’t mean the Polish troops will withdraw soon from their mission. In spite of public opinion polls showing recently that 81% of the population in Poland wants ‘our boys’ back home, the government maintains its strong stand: The mission has to be accomplished. When? Probably in 2008, depending on the development of the political and military situation in Iraq.

Polish troops generally don’t take part in American “Iraq surge” operations, providing cover for U.S. soldiers and hunting al Qaeda and other terrorists, with some visible success. But Polish soldiers try to do their best to help Iraqi people rebuild their homes, schools and other installations, spending millions of dollars from the funds allotted to them. Apart from one case, investigated and tried in court, there were no major examples of corruption in the Polish Contingent. The service is voluntary, and despite several casualties among soldiers and officers, Polish troops’ morale is high

The Polish Deportees of World War II
Recollections of Removal to the Soviet Union and Dispersal Throughout the World
Theresa Kurk McGinley

--------------------------------------------------------------------------------

Edited by Tadeusz Piotrowski. McFarland & Company, Inc., 2004. 248 pages. ISBN 0-7864-1847-8. Hardcover. $45.00.

After the Second World War, the world press permanently documented the horrors of the Nazis, while the Nuremberg trials revealed a view of evil that haunted the international community for years to come. At the same time, Soviet evils were largely ignored. As an international prosecutor at Nuremberg the Soviet Union blocked an attack against itself. At Nuremberg no mention was made of the Soviet purges or of the Soviet deportation of Poles into the wastelands of Russia. It seemed that Katyn, among other incidents, was buried forever. The dismissal was so successful that few students know the historical record that the Soviet Union invaded the eastern half of Poland simultaneously with the western invasion by Hitler in September 1939. The alliance of the Soviet Union and Nazi Germany is off the radar screen. The “60th anniversary” events held in Moscow in 2005 highlighted Stalin’s victory in the Second World War. Some representatives of the international community rejoiced in the fanfare. The idea of raising statues to Stalin reappeared on the Russian agenda. Ironically, we have just torn down the statue of Saddam in a symbolic gesture of freedom. One wonders what the erection of statues to Stalin would symbolize.

For fifty years, unspeakable oppression existed in the Soviet bloc. The histories of the Polish deportees, displaced persons, refugees, and the fate of the military incarcerated by Soviet forces are important in order to fully understand the complexity of the Cold War. Spurred on by nation-making events in Poland-the rise of Solidarity, the leadership of John Paul II, and the collapse communism-American scholars have increasingly recorded the Polish survivor tales of the war. As time waits for no man, it is history’s great task to preserve and protect these records for the future.

With access to personal recollections of the war, many written in Polish and appearing in English for the first time, Professor Piotrowski has compiled the personal stories of a large number of Polish citizens deported to the Soviet Union between 1939-1941. These are the histories of the Soviet gulags and aftermath, of the precarious amnesty which freed incarcerated Poles and set in motion an immigration wave which reached the shores of nations around the world. Polish survivors write of travel in horrible conditions inside the Soviet Union, surviving the “amnesty,” the march with Polish General Władysław Anders to rest in temporary refugee settlements that existed in the Near and Middle East, particularly in Iran, Iraq, and India. Africa, New Zealand, and Mexico are later important chapters in the book indicative of the movement of Poles around the world. The book is divided into eight chapters, with five of them specifically focusing on the above-mentioned destinations. The largest chapter is Africa, the site of the largest concentration of Poles who survived the Soviet experience.

More than one-half of the Polish civilians who traveled with General Anders out of the Soviet gulags found refuge in the countries of former British East Africa. This segment of East Africa, or “Polish Africa,” became the destination for postwar Polish refugees whose camps were closed in other areas of the world. To get there, however, the refugees had to first gain sanctuary in the Near and Middle East. Geographically, southern movement from the Siberian gulags meant initial entry points in these locations. The mercy shown for these skeletons of humanity is well documented in Piotrowski’s book, but death was often inevitable due to exhaustion, evidenced by the existence of numerous Polish cemeteries in the Middle East.

Assisted in an elementary way by English authorities, the Polish Government in exile (in London), the Catholic Church, Red Cross agencies, and other organizations, the refugees moved on. Iran was the first major stop for General Anders’s army. His weary battalions consisted of men freed from the Soviet gulags and their families. Twenty temporary camps also existed in Tehran housing thousands of orphaned children. Tehran’s moniker became “The City of Polish Children,” many of whom were laid to rest there, not being able to recover after near-starvation in the Russian Stories of kindness, lush gardens, and an abundance of food left a lasting impression on those who survived.

Most heart-wrenching are the stories of orphan children who suffered the loss of entire family units. In Africa and Mexico particularly, settlements became minuscule Polands, with the establishment of ethnic schools, churches, and scouts to retain linkage with the homeland and identity as Poles. An important, albeit too small chapter discusses the Santa Rosa refugee settlement in Mexico. With agreements secured by General Władysław Sikorski, nearly 1,500 Polish refugees were allowed entry into Mexico before the end of the war. One story describes the hope and frustration of young Polish survivors landing in the United States for one brief moment, before being whisked away to a quarantined and secret life across the border in Mexico. Curiously, though perhaps symbolically, Mexico appears as the last chapter in the book, with only four survivor stories recorded. The beacon of liberty, the United States, was next door, but its golden lamp continued to flicker just out of reach for these Poles. This brief chapter of a Polish community in Mexico during the war should generate more research in the area.

Surprisingly, the Polish American Congress founding president, Charles Rozmarek, is not mentioned in its introduction. This is an important omission considering the extensive political lobbying-never again duplicated-of the Polish American Congress on behalf of Poland and the Polish refugees in the postwar world.

Canada is omitted altogether as an immigration entry point, and New Zealand is mentioned but not Australia. The diplomatic and political problems caused by the alliance of the United States and the Soviet Union in the Second World War affected the immigration policy of war survivors, especially Poles into the United States. U.S. immigration policy did not change until 1948 with the passage of the Displaced Persons Act, and even then the law was restrictive. Considering the significant change of national borders and politics in Poland at the hands of the allies, the welfare of the wartime displaced and refugees became a contentious issue in both the United States and abroad, fueling the fires of the Cold War.

Professor Piotrowski is to be commended for his research. It is no small task to breathe life into a painful subject that so many choose to
Historia się powtarza
Ta książka ukazała się w 1993 r. Nagle, po dziesięciu latach okazała się niezwykle aktualna. Bowiem nasi żołnierze latem udają się do Iraku. Po raz drugi w historii! Pierwszy raz byli tam – swoista rocznica – sześćdziesiąt lat temu. I też, jak teraz, u boku Brytyjczyków. O tym właśnie mówi ta książka: "Wojsko Polskie w Iraku 1942-1943".



Jej autor, Zbigniew Dunin-Wilczyński, dał się poznać czytelnikom "Opcji na Prawo" ("Legia Honorowa", nr 1/2003). Jako historyk opowiada, jak to się stało. Po ewakuacji ze Związku Sowieckiego tzw. Armii Andersa (Armia Polska na Wschodzie, której dowódcą był gen. Władysław Anders), znalazła się ona w Iranie. Wkrótce jednak, od września 1942 r. zaczęła się koncentrować w Iraku. Nieprzypadkowo. W Iraku wybucha w 1941 inspirowana przez Niemców rewolta antybrytyjska. Została stłumiona, lecz sytuacja ciągle jest napięta. W dodatku Niemcy toczą walki na Kaukazie. A gdyby przerwali front? Brytyjczycy muszą więc utrzymywać w Iraku duży garnizon, mimo że żołnierze są potrzebni w Afryce Północnej. Armia Andersa jest dopiero w stanie reorganizacji, wymaga przeszkolenia, uzbrojenia. Na front jeszcze nie może iść. Ale w Iraku może zwiększyć tak potrzebne tam aliantom siły zbrojne. Szkoląc się więc, zarazem pilnuje północnych granic kraju (ośrodki koncentracji znajdowały się na północ od Bagdadu, w dużej mierze w Kurdystanie), a samą swoją obecnością wpływa hamująco na możliwość wybuchu proniemieckiej rebelii. Dopiero gdy sytuacja na Środkowym Wschodzie zaczęła się uspokajać, Niemcy zaś zostali odepchnięci od Kaukazu, Armia Polska na Wschodzie, przeorganizowana w 2. Korpus, do sierpnia-września 1943 r. została przerzucona do Palestyny, a stamtąd niebawem ruszyła na front włoski.
Autor bardzo szczegółowo omawia translokację poszczególnych jednostek Armii Andersa, wskazuje ośrodki jej koncentracji, głównie w rejonie Quizil Ribat – Khanaquin, lecz i na północ od tego obszaru, liczne mapki pozwalają zaś czytelnikowi na lepszą orientację, na jakich terenach operowało wówczas Wojsko Polskie w Iraku. Zarazem pokazuje problemy, z jakimi stykali się tam nasi żołnierze: klimat, odmienna kultura, religia, obyczajowość itp. Bardzo ciekawa książka, akurat na dziś. \

MAK

Zbigniew Dunin-Wilczyński: "Wojsko Polskie w Iraku 1942-1943", Wyd. Muzeum Niepodległości, Warszawa 1993

Iraq turns to China for arms

Iraq turns to China for arms Font Size: BAGHDAD: Iraq has ordered $US100 million ($113 million) worth of military equipment from China for its police force, claiming the US is unable to provide the material and is too slow to deliver arms shipments.

The Washington Post reported yesterday that the China deal had alarmed military analysts, who had said Iraq's security forces were already unable to account for more than 190,000 weapons supplied by the US. Many of these weapons are believed to be in the hands of Shia and Sunni militias and insurgents.

Iraqi President Jalal Talabani, meeting with Post editors and reporters yesterday, said only one in five Iraqi police officers was armed and called for faster weapons delivery from the US to beef up Iraq's fledgling army.

The capabilities of Iraqi security forces are pivotal to the US exit strategy in Iraq, with the creation of a viable police force critical to reconciliation.

The report said the Chinese arms deal shed light on the larger dispute between the US and Iraq over rebuilding the war-torn nation's armed forces and police. Iraqi officials have long complained about the supply of weapons and equipment for their personnel.

Mr Talabani yesterday expressed frustration with delays in equipping the Iraqi forces.

The report said Iraq had become one of the largest buyers of US-made weapons. It noted that US commander in Iraq General David Petraeus had told the Senate Armed Services Committee last month that Baghdad had signed deals to buy arms worth $US1.6billion, with a further $US1.8billion in possible purchases.

Pentagon spokesman Bryan Whitman told the paper the US was "working closely" to help Iraq obtain "appropriate and necessary" military equipment. But US officials conceded there were delivery problems.

News of the deal came as a daring ambush in Baghdad left Poland's ambassador to Iraq pinned inside a burning vehicle before he was pulled to safety and airlifted in a rescue mission by the embattled security firm Blackwater USA. At least three people were killed, including a Polish bodyguard.

Wednesday's attack - apparently well planned and in one of Baghdad's most secure districts - raised questions about whether insurgents might have sought to punish Poland for its contributions to the US-led military force in Iraq.

Polish Prime Minister Jaroslaw Kaczynski said his nation would not retreat "in the face of terrorists."

The diplomatic convoy was hit by three bombs in the Shia-controlled Karradah district and then attackers opened fire.

Polish guards returned fire as the injured ambassador, General Edward Pietrzyk, was pulled from the burning vehicle.

US embassy officials sent Blackwater helicopters to evacuate the ambassador and others.

General Pietrzyk suffered minor burns to 20 per cent of his body, including his head and right arm and leg.

Shortly after the assault, Iraqi Prime Minister Nouri al-Maliki renewed his Government's offensive against Blackwater for its role in a September 16 shootout that left 11 Iraqis dead, and other incidents.

"There have been 190 victims of Blackwater ... The kind of accusations levelled against the company means it is not fit to work in Iraq," he said.

It was not known if Mr Maliki knew Blackwater had rescued the Polish envoy.

Iraq blast wounds Polish ambassador

Iraq blast wounds Polish ambassador

Two people died in the attack which targeted the Polish ambassador [AFP]



Poland's ambassador to Iraq has been wounded in an apparent assassination attempt after a roadside bomb exploded in central Baghdad, killing two people, Iraqi and Polish officials have said.

One bystander and one of the ambassador's bodyguards died in the blast, while 14 people were wounded, including ambassador Edward Pietrzyk, officials said.

Sources told Al Jazeera three diplomatic cars were struck by the blasts on Wednesday shortly after leaving the embassy compound in al-Arasat.

"The ambassador was injured, but was able to leave the scene," Robert Szaniawski, a Polish foreign ministry spokesman, said from Warsaw, Poland's capital.






"Three cars in the Polish convoy were destroyed in the attack," he said.

'Assassination attempt'

Officials described the attack as an assassination attempt.

Bartosz Weglarczyk, the deputy foreign editor of Gazeta Wyborcza, told Al Jazeera that the attack was "well planned".

Your Views

"Iraq is still under foreign occupation and Iraqis continue to die in great numbers"

albaghawy, Luxembourg

Send us your views

"It was just two or three blocks away from the Polish embassy in Baghdad," he said.

"It means the attack [had been] planned for a long time. The attackers knew who was in the convoy and what their target was."

Reuters Television pictures showed a European-looking man with his head, leg and hands bandaged being evacuated in a helicopter which had landed in the street.

Iraqi soldiers said the man, who was surrounded by security guards and troops, was the Polish ambassador.

They said other wounded people had been taken to the so-called Green Zone for treatment.

Pietrzyk was being treated for burns, Waldemar Figaj, the deputy ambassador, said later.

"He is going to be fine," he said.

'No withdrawal'

Jaroslaw Kaczynski, the Polish prime minister, said that Poland would not withdraw its troops from Iraq in response to the attack.

"Desertion is always the worst option," Kaczynski said.

"This is a difficult situation, but those who became engaged and were there for years and then withdrew are making the worst possible mistake."

Poland backed the US-led invasion of Iraq in 2003 which toppled Saddam Hussein, the Iraqi president at the time.

At the height of its involvement, Poland had 2,500 soldiers in Iraq, though it currently has about 900 troops in the country and the mission has lost popular support at home.

Poland's ruling party, which faces a snap election on October 21, supports extending the Iraq mission beyond the end of the year even though a majority of Poles want the the soldiers to return home.

Diplomats killed

Some opposition parties are also calling for an end to the mission.

Weglarczyk told Al Jazeera: "What happened in Baghdad today will change nothing.

"Poles don't like to be pushed to do something and we don't like to be threatened ... I don't think it will change the attitude of Polish society toward the Iraq war."

A number of diplomats have been killed in Baghdad since the invasion began.

Last year four Russian diplomats were abducted and killed and in 2005 fighters said they had killed Ihab el-Sherif, the Egyptian mission chief.

In the same year, Bahrain's envoy was also shot and wounded when fighters opened fire on his car.
Polish soldier fights for the freedom of other nations but dies only for Poland

This nation will never die!!
Greetings to all Poles and Polish soldiers

God Bless Poland is right-Brave People


major Hieronim Kupczyk
44 12. Brygada Zmechanizowa ze Szczecina Szczecin 6 listopada 2003. Na drodze z Bagdadu, w okolicach miejscowości al Musaib, 40 km od Karbali, żołnierze zostali zaatakowani z broni maszynowej, padło kilkadziesiąt strzałów. Polacy odpowiedzieli ogniem. Pomimo podjęcia natychmiastowej reanimacji zginął maj. Kupczyk.


starszy szeregowy Gerard Wasielewski
20 12. Brygada Zmechanizowa ze Szczecina Szczecin 22 grudnia 2003. Został śmiertelnie postrzelony przez kolegę podczas czyszczenia broni.


korespondent wojenny TVP Waldemar Milewicz
48 TVP ur. w Dobrym Mieście 7 maja 2004. Do zamachu doszło na drodze z Bagdadu do Nadżafu, w szczególnie niebezpiecznym miejscu, gdzie często zdarzają się ataki. Samochód TVP został dwukrotnie ostrzelany z ciężkiej broni maszynowej. Ranny w ręke został operator Jerzy Ernst.
montażysta TVP Mounir Bouamrane 36 TVP ur. w Algierze 7 maja 2004. Do zamachu doszło na drodze z Bagdadu do Nadżafu, w szczególnie niebezpiecznym miejscu, gdzie często zdarzają się ataki. Samochód TVP został dwukrotnie ostrzelany z ciężkiej broni maszynowej. Ranny w ręke został operator Jerzy Ernst.
starszy chorąży Marek Krajewski 34 Wojewódzki Sztab Wojskowy z Lublina Lublin 8 Maj 2004. Zginął w wypadku samochodowym, gdy iracka ciężarówka ścięła zakręt i wjechała w samochód wojskowy, który jechał z naprzeciwka. Rannych zostało dwóch innych żołnierzy, którzy trafili do szpitala
kapitan Sławomir Strożak 34 18. batalion desantowo- szturmowy z Bielska-Białej Bielsko-Biala 8 maja 2004. O trzeciej po południu czasu lokalnego patrol koalicyjny jechał przez miejscowość al Imam. Dowódca patrolu kapitan Sławomir Stróżak zginąl od wybuchu miny-pułapki. Uratowały cały konwój od odpalenia drugiego ładunku - kilkuset kilogramów materiałów wybuchowych.
n/z n/z byly żolnierz GROMu / BLACKWATER USA n/z 5 czerwca 2004.Na drodze prowadzącej na podbagdadzkie lotnisko, iraccy bojówkarze ostrzelali z broni maszynowej i grnatników dwa samochody terenowe należące do firmy Blackwater. Zginęlo 4 pracowników firmy, w tym 2 Polaków, bylych żołnierzy GROMu.
n/z n/z byly żolnierz GROMu / BLACKWATER USA n/z 5 czerwca 2004.Na drodze prowadzącej na podbagdadzkie lotnisko, iraccy bojówkarze ostrzelali z broni maszynowej i grnatników dwa samochody terenowe należące do firmy Blackwater. Zginęlo 4 pracowników firmy, w tym 2 Polaków, bylych żołnierzy GROMu.
starszy kapral Tomasz Krygiel 27 12. Brygada Zmechanizowa ze Szczecina Łeczyca 8 czerwca 2004. Zginął w wyniku ostrzału moździerzowego w czasie rozminowywania składów amunicji w Suwajrze, na południe od Bagdadu.
Razem z nim zginęło wtedy także pięciu innych żołnierzy: Polak, trzech Słowaków i Łotysz


starszy szeregowy Andrzej Zielke
26 16 Żuławski Batalion Remontowy z Elbląga Prochnik 8 czerwca 2004. Zginął w wyniku ostrzału moździerzowego w czasie rozminowywania składów amunicji w Suwajrze, na południe od Bagdadu.
Razem z nim zginęło wtedy także pięciu innych żołnierzy: Polak, trzech Słowaków i Łotysz
kapral Marcin Rutkowski 24 1. Mazurska Brygada Artylerii Wegorzewo 29 lipca 2004. Żołnierz zginął w zamachu na drodze koło miejscowości Madlul, 20 km na północny-wschód od Hilli. Był w Iraku kilkanaście dni, przyleciał razem z trzecią zmianą polskiego wojska. W wybuchu rannych zostało kilku jego kolegów.


starszy szeregowy Grzegorz Rusinek
23 18. batalion desantowo- szturmowy z Bielska-Białej Gliwice 19 sierpnia 2004. Polski patrol, poruszający się dwoma pojazdami, został zaatakowany z broni maszynowej. Jak powiedział dowódca wielonarodowej dywizji Centrum-Południe gen. Andrzej Ekiert, po ostrzale "w wyniku zwiększenia prędkości jeden z pojazdów wywrócił się, a drugi najechał na niego". Zginęli dwaj polscy żołnierze.
szeregowy nadterminowy Sylwester Kutrzyk 21 18. batalion desantowo- szturmowy z Bielska-Białej Gliwice 19 sierpnia 2004. Polski patrol, poruszający się dwoma pojazdami, został zaatakowany z broni maszynowej. Jak powiedział dowódca wielonarodowej dywizji Centrum-Południe gen. Andrzej Ekiert, po ostrzale "w wyniku zwiększenia prędkości jeden z pojazdów wywrócił się, a drugi najechał na niego". Zginęli dwaj polscy żołnierze.

starszy szeregowy Krystian Andrzejczak


24 16 Żuławski Batalion Remontowy z Elbląga Bogaczewo 21 sierpnia 2004. Gdy konwój przejeżdżał koło zaparkowanego przy drodze chevroleta, wybuchła duża ilość zgromadzonych w nim materiałów wybuchowych. . Dodatkowo konwój został ostrzelany. Polacy odpowiedzieli ogniem na atak, zabijając kilku napastników. Od wybuchu zginął st. szer. Andrzejczak.
podporucznik Piotr Mazurek 25 15. Batalion Saperów z Orzysza Cieszanów 12 wrezśnia 2004. Około godz. 16.30 czasu lokalnego 20 km na północny wschód od miasta al Hilla w centralnym Iraku. - Saperzy pojechali podjąć ładunek wybuchowy z pobocza drogi. Gdy wracali do bazy, terroryści otworzyli do nich ogień z granatników i broni maszynowej. Wywiązała się walka. Choć zaatakowani żołnierze szybko dostali wsparcie z lądu i powietrza, nie dało się uniknąć ofiar.
podporucznik Daniel Różyński 24 6. Brygada Desantowo- Szturmowa z Krakowa Gdańsk 12 wrezśnia 2004. Około godz. 16.30 czasu lokalnego 20 km na północny wschód od miasta al Hilla w centralnym Iraku. - Saperzy pojechali podjąć ładunek wybuchowy z pobocza drogi. Gdy wracali do bazy, terroryści otworzyli do nich ogień z granatników i broni maszynowej. Wywiązała się walka. Choć zaatakowani żołnierze szybko dostali wsparcie z lądu i powietrza, nie dało się uniknąć ofiar.
starszy szeregowy nadterminowy Grzegorz Nosek 28 6. Brygada Desantowo- Szturmowa z Krakowa Olkusz 12 wrezśnia 2004. Około godz. 16.30 czasu lokalnego 20 km na północny wschód od miasta al Hilla w centralnym Iraku. - Saperzy pojechali podjąć ładunek wybuchowy z pobocza drogi. Gdy wracali do bazy, terroryści otworzyli do nich ogień z granatników i broni maszynowej. Wywiązała się walka. Choć zaatakowani żołnierze szybko dostali wsparcie z lądu i powietrza, nie dało się uniknąć ofiar.
kpt. Jacek Kostecki 2. Szpital Operacji Pokojowych w Wrocławiu 15 grudnia 2004. Trzech Polaków zginęło w wypadku śmigłowca, czterech rannych jest w szpitalach. Do katastrofy doszło o 12.15 czasu lokalnego. W wyniku awarii silnika śmigłowiec Sokół lądował awaryjnie 8 kilometrów od Karbali.
chor. Paweł Jelonek 25. Brygada Kawalerii Powietrznej z Tomaszowa Mazowieckiego 15 grudnia 2004. Trzech Polaków zginęło w wypadku śmigłowca, czterech rannych jest w szpitalach. Do katastrofy doszło o 12.15 czasu lokalnego. W wyniku awarii silnika śmigłowiec Sokół lądował awaryjnie 8 kilometrów od Karbali.
mł. chor. Karol Szlązak 25. Brygada Kawalerii Powietrznej z Tomaszowa Mazowieckiego 15 grudnia 2004. Trzech Polaków zginęło w wypadku śmigłowca, czterech rannych jest w szpitalach. Do katastrofy doszło o 12.15 czasu lokalnego. W wyniku awarii silnika śmigłowiec Sokół lądował awaryjnie 8 kilometrów od Karbali.
starszy szeregowy Roman Góralczyk 7. Batalion Kawalerii Powietrznej z Tomaszowa Mazowieckiego 25 lutego 2005. Wypadek nastąpił w wyniku zderzenia polskiego samochodu wojskowego i irackiego mikrobusu. Poszkodowani Polacy konwojowali patrol saperów.


HOŁD WSZYSTKIM POLEGŁYM


WYRAZY GŁĘBOKIEGO WSPÓŁCZUCIA

RODZINOM ORAZ BLISKIM OFIAR

NIGDY O WAS NIE ZAPOMNIMY

Polacy to Nie BlackWater my walczymy dla Polski.

A byłbyś może skłonny zdradzić, czemu tak uważasz? Bo choć istotnie wielu Prywatnych Kontraktorów Militarnych (ah, co za słodki eufemizm!) uważa nazywanie ich najemnikami za nader obraźliwe, to nie da się zaprzeczyć, że panowie ci najmują się do walki w, że się tak wyrażę, nie swoich wojnach, tj. nie walczą w obronie własnego kraju, domu, rodziny, tylko jadą gdzieś daleko, do Iraku, czy innej Malezji, i na dodatek jeszcze sami przyznają, że głównym motorem ich działań, obok umiłowania walki, są... pieniądze.
Tak, do o chrony. Konwojów m.in. Ale nie tylko i wyłącznie do ochrony. Poza tym, i sama ochrona jest pojęciem dość specyficznym i szerokim, w kontekście miejsc takich jak np. Irak.

PREMIER PODZIĘKOWAŁ POLSKIM ŻOŁNIERZOM W IRAKU ZA ICH SŁUŻBĘ I ODWAGĘ

PREMIER PODZIĘKOWAŁ POLSKIM ŻOŁNIERZOM W IRAKU ZA ICH SŁUŻBĘ I ODWAGĘ

W wojskowej bazie Echo w Diwaniji premier Jarosław Kaczyński podzielił się opłatkiem
z polskimi żołnierzami stacjonującymi w Iraku. Życzył im spokojnych świąt i szczęśliwego powrotu do domu. - To co tu robicie jest w interesie naszego kraju, światowego pokoju i całej ludzkości. Trzeba przed Wami pochylić głowę za to, że tu jesteście i że się na to zdecydowaliście. Dobrze służycie Polsce - powiedział szef rządu. Z tego względu premier podkreślił wagę nowych wyzwań, podejmowanych przez Polaków w Afganistanie. Polski premier na ręce dowódcy gen. Bronisława Kwiatkowskiego przekazał żołnierzom krakowską bożonarodzeniową szopkę. Zapalił również znicz pod kaplicą upamiętniającą żołnierzy polskich poległych w Iraku.

Polski kontyngent, wchodzący w skład Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe liczy ok. 900 żołnierzy. Zajmują się oni głównie szkoleniem irackich sił bezpieczeństwa.

W Bagdadzie premier Jarosław Kaczyński spotkał się z szefem irackiego rządu Nurim Kamilem al-Malikim oraz prezydentem Republiki Iraku Dżalalem Talabanim. Prezes Rady Ministrów RP zapewnił, że Polska będzie kontynuować dotychczasową przyjazną politykę wobec Iraku. Podczas spotkań rozmawiano o współpracy gospodarczej, politycznej i wojskowej oraz o polskich inwestycjach w Iraku. Poruszono również kwestie uzbrojenia irackiej armii, szczególnie o sprzedaży do Iraku polskich śmigłowców. Politycy ocenili stosunki dwustronne jako bardzo dobre. Iracki premier podziękował Jarosławowi Kaczyńskiemu za przedłużenie polskiej misji stabilizacyjnej w Iraku. Zachęcał polskich przedsiębiorców do inwestowania w irackich strefach bezpiecznych i zaznaczył, że rząd iracki oczekuje umocnienia więzi z zaprzyjaźnionymi krajami, które stanęły po naszej stronie, a przede wszystkim z Polską. Prezydent Talabani zapewnił polskiego premiera, że społeczność chrześcijańska w Iraku może liczyć na dobre traktowanie i pełnię praw wyznaniowych.

Greenspan's shock: oil behind Iraq invasion

Greenspan's shock: oil behind Iraq invasion
Email Print Normal font Large font Jeannine Aversa and Ann Sanner Washington
September 17, 2007


Former Federal Reserve Board Chairman Alan Greenspan.
Photo: J. Scott Applewhite

Advertisement
AdvertisementTHE US went to war in Iraq motivated largely by oil, former US Federal Reserve chairman Alan Greenspan says in a memoir to be released today.

"I am saddened that it is politically inconvenient to acknowledge what everyone knows: the Iraq war is largely about oil," he writes.

Mr Greenspan's book The Age of Turbulence: Adventures in a New World also criticises President George Bush for not responsibly handling the nation's spending and racking up big budget deficits.

The 81-year-old, a lifelong Republican, claims Mr Bush has abandoned fiscal discipline and put politics ahead of economics.

Denouncing the tax cuts brought in by Mr Bush, Mr Greenspan says the Republicans deserved to lose the congressional elections last November because they abandoned fiscal discipline and hugely swelled the US budget deficit.

He says he was surprised Mr Bush was unwilling to temper his campaign promises with fiscal reality once elected in 2000, as previous Republican administrations had done.

"Little value was placed on rigorous economic policy debate or the weighing of long-term consequences," he says.

Mr Greenspan built his reputation with his calm handling of the stockmarket crash of 1987, the 1997-98 Asian and Russian financial crises, and the economic turbulence that followed the September 11, 2001, attacks on the US.

But he has also come under fire for policies that some say led to bubbles in technology and housing. His successor, Ben Bernanke, is coping with a prolonged housing downturn and credit-market turbulence. Mr Greenspan's long association with Republican administrations and his reputation for independence add clout to his criticism. He ran the Fed for 18½ years and was the second-longest-serving chief. He writes that he laments the loss of fiscal discipline.

Mr Bush took office in 2001, the last time the Government produced a budget surplus. In 2004, the deficit was a record $US413 billion ($A490 billion). "The Republicans in Congress lost their way," Greenspan writes. "They swapped principle for power. They ended up with neither. They deserved to lose."

The White House defended its fiscal policies. "Clearly those tax cuts proved to be the right medicine for an ailing economy," spokesman Tony Fratto said.

"Tax cuts contributed a portion to early deficits, but … accelerated growth over time, leading to increased business activity, increased job growth and increased tax receipts, which today have us at low historic deficit levels and on a path to a surplus."

On the spending side, Mr Fratto said: "We're not going to apologise for increased spending to protect our national security."

AP, REUTERS, TELEGRAPH

prof. Janusz Danecki

prof. Janusz Danecki

Profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego, specjalista w zakresie problemów współczesnego i klasycznego świata islamu ze szczególnym uwzględnieniem świata arabskiego.

Studia:
1964 - 1969: Uniwersytet Warszawski: arabistyka i islamistyka
1971: Uniwersytet Kairski i Uniwersytet Al-Azhar
1976: doktorat z zakresu językoznawstwa arabskiego
1982: habilitacja z zakresu klasycznej kultury arabskiej i muzułmańskiej
1989: tytuł profesora.
Pełnione funkcje:
od 2006: dziekan Wydziału Filologicznego SWPS
od 2003: kierownik Centrum Bliskowschodniego SWPS
1982 - 2006: kierownik Zakładu Arabistyki i Islamistyki Uniwersytetu Warszawskiego
1976 - 1977: wicedyrektor Instytutu Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego
1990 - 1993: członek Senatu Uniwersytetu Warszawskiego
od 1994: wiceprzewodniczący Komitetu Nauk Orientalistycznych PAN
od 1998: członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego
członek Rady Naukowej Zakładu Krajów POzaeuropejskich PAN
założyciel i redaktor naczelny międzynarodowego czasopisma "Studia Arabistyczne i Islamistyczne" oraz czasopisma "Bliski Wschód. Społeczeństwa - Polityka - Tradycje"
członek redakcji: "Przeglądu Orientalistycznego", "Rocznika Orientalistycznego", "Hemispheres", "Acta Asiatica", "Przeglądu Humanistycznego".
Specjalizacja:
język arabski i kultura świata arabskiego
islam - kultura, ideologia, religia
problemy polityczne świata arabskiego i muzułmańskiego.
Znajomość języka arabskiego i jego dialektów i podstawowa znajomość kilku języków orientalnych (m.in. perski, turecki, urdu, hebrajski), a także najważniejszych języków europejskich (angielski, niemiecki, francuski, hiszpański, włoski, szwedzki, fiński).

Bogate doświadczenie jako tłumacz literatury pięknej i specjalistycznej z arabskiego, niemieckiego, angielskiego, francuskiego i hiszpańskiego.

Publikacje:

Ponad sto artykułów naukowych w czasopismach polskich i zagranicznych dotyczących zagadnień języka arabskiego, kultury islamu i świata arabskiego. Najważniejsze publikacje książkowe:
Kultura i sztuka islamu, Warszawa 2003
Arabowie, Warszawa 2001
Podstawowe wiadomości o islamie, t. I-II, Warszawa 1998
Słownik kultury islamu, Warszawa 1997
Słownik arabsko-polski (z J. Kozłowską), Warszawa 1996
Gramatyka języka arabskiego, Warszawa 1994
Opowieści Koranu, Warszawa 1991
Polityczne funkcje islamu, Warszawa 1991
Wstęp do dialektologii języka arabskiego, Warszawa 1989
Przekłady podstawowych dzieł z klasycznej i współczesnej literatury arabskiej.

Irak - kraj dotknięty przez chłodny wiatr historii - prof. Janusz Danecki

Irak - kraj dotknięty przez chłodny wiatr historii - prof. Janusz Danecki
2003-04-14 00:00:00
"Irak to latarnia Wschodu, ziemia szczęśliwa od najdawniejszych czasów. Wieje tam chłodne wiatry, gleby są urodzajne, nie brak wody i pożywienia".
Marek Dziekan, "Historia Iraku" cytat z Al-Masudiego (zm. 956). Al-Masudi, arabski autor z IX wieku, chyba bardzo się pomylił, kreśląc taką wizję ziemi irackiej. Od początków XX wieku spadały na nią tylko nieszczęścia, a jej mieszkańcy mogą się uznawać za najbardziej dotkniętych przez chłodny wiatr historii.

Wytyczanie granic

Do przybycia w 1914 roku do Mezopotamii z Indii wojsk brytyjskich, obszar Iraku stanowił część imperium osmańs­kiego. Było to kilka wilajatów podległych władzy Wysokiej Porty w Stambule. Dla Brytyjczyków Międzyrzecze miało strategiczne znaczenie, ponieważ położone było na drodze do Indii. Nic dziwnego, że natychmiast po przyłączeniu się Turcji osmańskiej do Niemiec, Anglicy wysadzili tam swoje wojska, a następnie na arenie międzynarodowej zabiegali o podporządkowanie sobie tego obszaru. Do 16 maja 1916 roku nie istniało terytorium, które można by z grubsza nawet określić państwem irackim. Ale tego dnia po kilku miesią­cach rokowań m.in. z Rosją, Francja i Anglia podpisały w Londynie układ znany jako układ Sykes-Picot, od nazwisk negocjatorów - Charlesa François Georges-Picot i Sir Marka Sykesa, określający wzajemne sfery wpływów na obszarze tzw. Żyznego Półksiężyca. Według tych ustaleń Anglikom miały podlegać osmańskie wilajaty Al-Basry i Bagdadu, a potem także Mosulu. Każdy z wilajatów miał swoją specyfikę. Na południu w Al-Basrze mieszkali przede wszystkim szyici, bagdadzkie centrum zajmowali sunnici, a Mosul był obszarem kurdyjskim, tam też mieszkali Turkmeni i Asyryjczycy.

Uznając, że Irak nie może się samodzielnie administro­wać, Brytyjczycy od razu przejęli nad nim kontrolę, wysyłając tam wysokiego komisarza. Wkrótce potem w 1920 na konferencji San Remo uzyskują mandat nad Irakiem. Nie było to w smak mieszkańcom tych terenów. Niemal natychmiast wybuchło powstanie obu najważniejszych ugrupowań islamu: sunnitów i szyitów. Po jego stłumieniu w 1921 roku ogłoszono powstanie zależnego od Anglii królestwa, w którym panował haszymidzki władca Fajsal I, syn szarifa Mekki. Władza pochodząca z zewnątrz była najlepszym rozwiązaniem dla kraju będącego federacją luźnie powią­zanych obszarów, zróżnicowanych etnicznie i religijnie różno­rodnych.

W 1922 wytyczono zasadnicze granice królestwa. Udało się ustalić granice z Turcją - mimo sporów o Mosul, z Iranem, Syria, Arabią, nigdy natomiast nie została ustalona granica z Kuwejtem. W 1924 zgromadzenie konstytucyjne opracowało konstytucję Iraku I w 1925 odbyły się wybory parlamentarne.

Niepodległość

Niepokorny Irak był dla Wielkiej Brytanii kłopotliwym cięża­rem, jak najszybciej więc postanowiono powołać niepodległą monarchię. 3 X 1932 roku Królestwo Iraku przyję­to do Ligi Narodów jako niepodległe państwo, choć Brytyj­czycy zostawili sobie na jego terenie kilka baz w stra­tegicznych miejscach. Niepodległość nie przyniosła stabilizacji. Zlepione sztucznie z nieprzystających kawałków państwo oparło swoją legitymację na arabskiej idei narodowej. Dla pochodzących z zewnątrz Haszymidów była to jedyna idea zdolna zjednoczyć sunnitów i szyitów. A i tak królestwo przeżywało nieustanne wstrząsy. Już w pierwszym roku jego istnienia umarł Fajsal I, a jego następca Ghazi I był człowiekiem młodym i niedoświadczonym, nie radzącym sobie z konfliktami wewnętrznymi, a przede wszystkim kurdyjskim, szyickim i asyryjskim. Mimo destabilizacji zaczęły się kształtować podstawowe ugrupowania polityczne i pojawili się wytrawni politycy. To wówczas rozpoczął karierę niezwykły polityk Nuri as-Sa’id, który kilkakrotnie uczestniczył w rządach, był nawet premierem, a gdy król Ghazi I zginął w 1939 roku w wypadku stał się faktycznym regentem kraju.

Flirt z Niemcami

Podczas II wojny światowej naturalnym sprzymierzeń­cem wielu krajów arabskich stały się Niemcy - arcywróg Brytyjczyków. Tak właśnie było w Palestynie i Iraku, dwóch państwach zależnych od Wielkiej Brytanii. Co więcej, w Iraku znalazł się wydalony z Palestyny wybitny polityk hadżdż Amin al-Husajni. Mieszanka antybryjsko-proniemiecka w 1941 doprowadziła do zamachu stanu i przejęcia władzy przez proniemiecki rząd Raszida Alego al-Kajlaniego. W obliczu toczącej się wojny z Niemcami dla Wielkiej Brytanii było to spore zagrożenie. Nowy rząd szybko obalono i przywrócono rządy probrytyjskie, a monarchia faktycznie znalazła się pod okupacją brytyjską.

Powojenna destabilizacja

Po wojnie w Iraku, podobnie jak w okolicznych nowych państwach arabskich, sytuacja była niestabilna. Od zakończenia okupacji brytyjskiej ciągu dwunastu lat między 1946 a 1958 aż 22 razy zmieniły się rządy, a i wolty polityczne tych rządów były niesłychane. Najpierw Irak włącza się w pierwszą wojnę arabsko-izraelską w 1948, przyczyniając się jedynie do powiększenia arabskiego chaosu w Palestynie. Potem w latach 50-tych coraz większego znaczenia nabiera iracka ropa naftowa. Obawa, by się nie powtórzyła irańska próba nacjonalizacji Mosaddeka w 1951, sprawiła, że Irak wciągnięto w zimną wojnę po stronie Zachodu. W 1954 monarchia zerwała stosunki z ZSRR, a w 1955 powstał Pakt Bagdadzki, w którym prócz Iraku znalazła się Turcja, Pakistan, Iran i Wielka Brytania.

Republika

W latach 50 w całym świecie arabskim ujawnia się nowa siła, jaką jest wojsko. Nagle w niepodległych państwach po przegranej wojnie z Izraelem wojsko czuje się niepotrzebne, więc udowadnia swoją przydatność przejmując rządy. W 1952 oficerowie egipscy obalają w Egipcie monarchię, w Iraku 14 lipca dwaj oficerowie: Abd al-Karim Kasim i Abd as-Salam Arif dokonują przewrotu, nazwanego dumnie rewolucją. Zastrzelono młodego króla Fajsala II i następcę tronu Abd al-Ilaha. Po raz pierwszy na arenie politycznej Iraku pojawia się Partia Baas, z jej bowiem szeregów wywodził się Arif. Dochodzi do konfliktu między nim a Abd al-Karimem Kasimem, który oparł się na komunistach i Kurdach. W październiku 1959 młody adept Partii Baas Saddam Husajn wraz z grupą przyjaciół dokonuje nie­uda­nego zamachu na Kasima. Zamachy stanu stają się w Iraku popularną metodą zmiany rządów.

Między szyizmem a komunizmem

Historię Iraku w XX wieku cechują tendencje sekula­rystyczne wynikające z układów religijnych społecznych i etnicznych. Ponad 50 proc ludności Iraku stanowią szyici, 20 proc. ludności to Arabowie sunnici, a 25 proc. Kurdowie - sunnici, reszta przedstawiciele innych wyznań.

Mniejszościowi sunnici, z reguły lepiej wykształceni i powiązani ze światem arabskim w znakomitej większości sunnickim, zawsze stanowili warstwę rządzącą. Przy takim układzie odwo­ływanie się do którejkolwiek opcji religijnej - szyickiej czy sunnickiej zawsze groziło konfliktami. Sekularyzm był najlepszym wyjściem. Dlatego też dwa nurty polityczne: komunizm i socjalizm baasistowski miały szczególnie sprzyja­jące warunki do rozwoju w Iraku. Co więcej dla Irakijczyków kuszące były ich programy również w sferze socjalnej i politycznej. Komuniści zawsze głosili dążenie do poprawienia sytuacji społecznej ludzi biednych, wysuwali hasła anty­kolonialne i antysyjonistyczne. To im zyskiwało zwolen­ników. Podobnym tropem poszli baasiści. Uznali religię za część dziedzictwa narodowego, ale opowiedzieli się za roz­dzieleniem islamu i państwa. Religia była prywatną sprawą obywateli.

Pierwszy przewrót probaasistowski

Czego nie dokonał Saddam Husajn, w lutym 1963 zrealizował odsunięty od władzy baasista Abd as-Salam Arif i obalił Kasima. Władzę w Iraku oficjalnie przejęła Partia Socjalistycznego Odrodzenia Arabskiego zwana w skrócie Baas czyli Odrodzenie. W perspektywie baasistowskiej, kon­kurującej z naseryzmem, liczyła się jedność narodowa całego świata arabskiego, a nie partykularne interesy sztucznie wykrojonych z arabskiej ummy państw. Abd as-Salam Arif został prezydentem, a premierem Ahmad Hasan al-Bakr, blisko związany z Saddamem Husajnem. Gdy w 1966 Arif zginął w wypadku helikopterowym, władzę przejął nowy nurt w Partii Baas w wyniku „rewolucji 17 lipca” 1968. Prezydentem został Al-Bakr, a jego zastępcą i prawą ręką Saddam Husajn.

Baasiści postanawiają stworzyć nowo­czes­ne i stabilne państwo, co im się w znacznej mierze udaje. Podobnie jak Abd an-Nasir (Naser), po którym chcieliby przejąć przy­wództwo w świecie arabskim, zaczynają od typowych socjalistycznych reform. Przeprowadzają nacjona­lizację obcej własności, przede wszystkim Iraq Petroleum Company (1972). Żyjącym w Iraku mniejszościom - Kurdom, Turkmenom zapewniają ograniczoną autonomię. Wreszcie normalizują stosunki z wrogim Iranem, podpisując układ o granicach, a nawet ograniczając działalność szyitów irańskich na terenie Iraku. Na wniosek szaha Iranu w 1978 usunięto z Iraku przebywającego tu od lat sześćdziesiątych ajatollaha Chomejniego. Po rewolucji w Iranie wygnano do Iranu 200 tys. szyitów uznanych za irańską piątą kolumnę, a także zamordowano Bakira as-Sadra, szyickiego polityka i myśliciela.

Prezydent Saddam Husajn

16 lipca 1979 w przeddzień święta rewolucji w Bagdadzie prezydent Ahmad Hasan al-Bakr ogłosił swoją dymisję i oficjalnie przekazał władzę Saddamowi Husajnowi, odchodząc na wysokie stanowisko szefa kierownictwa ogólnoarabskiej Partii Baas. Podobno przyczyną była decyzja prezydenta, by nawiązać tajne rokowania z władzami syryjskimi. Moment rezygnacji Al-Bakra wynikał z sytuacji międzynarodowej, a przede wszystkim bliskowschodniej. W Iranie państwo szyickie zdawało się zagrażać wszystkim, nawet Stanom Zjednoczonym. W 1980 Saddam Husajn pod pretekstem walki o granice irackie rusza na Iran, mając nadzieję na obalenie niedoświadczonych władz szyickich. Nadzieje okazały się płonne. Wojna trwała długo. Dopiero w 1988 podpisano zawieszenie broni, a pokój dopiero w czasie okupacji Kuwejtu 16 sierpnia 1990 roku. Irak nie zyskał nic, prócz zniszczenia kraju, setek tysięcy ofiar i dziesiątków miliardów długów. W czasie wojny z Iranem dla pozyskania szyitów Saddam odchodzi od religijnej neutral­ności, zaczyna przemawiać w imieniu islamu. Na fladze Iraku pojawia się napis Allahu akbar „Bóg jest najwyższy”, a on sam buduje swój image pobożnego muzułmanina.

Kuwejt

To właśnie długi skłoniły Saddama Husajna do podjęcia kolejnej wyprawy tym razem na Kuwejt. Chodziło o ropę i olbrzymie dochody. Saddam niczego nie owijał w bawełnę. Oskarżył Kuwejt o kradzież ropy, domagał się zmiany granic (wciąż nie uregulowanych). W ciągu tygodnia potężna armia iracka zajęła Kuwejt i 9 sierpnia 1990 włączyła go do Iraku, ustanawiając kolejną prowincję iracką. Do końca nie wiadomo, na ile Saddam liczył na akceptację swoich działań przez światową opinię publiczną. Być może pamiętając wojnę z Iranem, na którą świat przystał, oczekiwał podobnej reakcji w wypadku Kuwejtu.

Pomylił się. Powstanie potężnego państwa irackiego w tym rejonie nikomu się nie podobało. Kraje Zatoki Perskiej zarówno te małe jak i wielki Iran oraz bogata Arabia Saudyjska poczuły się zagrożone. Baasistowskiej Syrii również nie podobała się iracki rywal. Turcja obawiała się wzrostu kurdyjskich dążeń choćby nawet do autonomii jak w Iraku, a Stany Zjednoczone postanowiły w tym wypadku strzec nie tylko ropy naftowej w Zatoce, ale i demokracji oraz posza­nowania prawa międzynarodowego. Dla Izraela rozwijający potencjał nuklearny Irak był szczególnie niebezpieczny. Amerykanie zmobilizowali światową opinię publiczną i rozpoczęli wyzwalanie Kuwejtu w wojnie nazwanej Pustynną Burzą. Mimo zwycięstwa nad Irakiem i wyzwolenia Kuwejtu nie zmniejszono zagrożenia ze strony Iraku. Negatywna postawa świata arabskiego wobec S. Husajna zmieniła się na bardziej mu przychylną. Nie chodziło tylko o to, że Saddam stawił czoło Stanom Zjednoczonym, ale również o to, że zaczęto dostrzegać dwulicowość polityki amerykańskiej. Kiedy Izrael dokonuje agresji, sprzeciwia się postanowieniom ONZ, Amerykanie milczą, kiedy zaś podobnie postępuje któreś z państw arabskich - podejmuje się zakrojone na szeroką skalę działania. Niewątpliwym pozytywnym skutkiem wojny o Kuwejt były nowe inicjatywy w konflikcie izraelsko-palestyńskim i rzeczywiste przyspieszenie procesu pokojowego. Z jednej strony Stany Zjednoczone zadbały o lepszą opinię w świecie arabskim. Z drugiej strony Palestyńczycy wyszli upokorzeni, bo jako jedni z nielicznych opowiedzieli się po stronie Iraku i Saddama.

Ta postawa świata arabskiego pozwala Saddamowi stawić czoło Stanom Zjednoczonym i ONZ-owskim komisjom UNSCOM, które potępiano nie bez słuszności za to, że są narzędziem w rękach rządu amerykańskiego. Nie polepszyło amerykańskiej pozycji w świecie arabskim przeprowadzenie w grudniu 1998 akcji Pustynny Lis.

Unieszkodliwianie Iraku

Po wojnie Irak zostaje zamknięty na obszarze między 32 a 36 równoleżnikiem. Poza tymi obszarami Amerykanie zakazali Irakijczykom lotów. Na północy na obszarach kurdyjskich chodziło powstrzymanie irackiej interwencji przeciwko ludności kurdyjskiej, na południu chodziło o ochronę ludności szyickiej, której powstanie krwawo stłumiono w marcu 1991. Na 36 równoleżniku Amerykanie ustanowili strefę zakazu lotów dla samolotów irackich, a po powstaniu szyickim w Karbali również poniżej 32 równoleżnika.

W polityce Saddama nastąpiła istotne przemiana. Nadal podkreślając swoją osobistą religią i pozytywny stosunek władz do islamu, niemal całkowicie oparł się na układach plemiennych, wykorzystując pozycję swoich synów: Udajja i Kusajja. Porywczy Udajj w wyniku konfliktu z plemionami zięciów Saddama ciężko ranny przeżył zamach na swoje życie, młodszy i rozsądniejszy Kusajj dowodzi Gwardią Republikańską. W 1996 odbyły się wybory do od dawna nie funkcjonującego w praktyce Parlamentu (Irackiej Rady Narodowej).

Na arenie międzynarodowej liczącym się sukcesem było wprowadzenie w życie ONZ-wskiego programu „żywność za ropę”, m.in. dzięki naciskom Rosji.

Z drugiej strony Wielka Brytania i Stany Zjednoczone wspierają w coraz większym stopniu przebywającą na emigracji pozycję iracką. W 1992 we Wiedniu powstał Narodowy Kongres Iracki kierowany przez szyitę Ahmada Szalabiego. Skupiał on od samego początku ponad 30 ugrupowań opozycyjnych. Inną organizacją o wiele mniej prężną jest powstała w połowie lat dziewięćdziesiątych Iracka Zgoda Narodowa.

Pokłosie 11 września

Dla Stanów Zjednoczonych terrorystyczne ataki 11 września 2001 stały się źródłem przeformułowania cał­kowitego polityki wobec świata muzułmańskiego. Zaczęto wprowadzać amerykański pokój wszędzie tam, gdzie podejrzewano jakikolwiek zagrożenie dla ładu amerykańs­kiego. Najpierw pod pretekstem polowania na Ibn Ladina i jego Al-Ka’idę obalono fundamentalistycznych talibów w Afganistanie. Teraz kolej na Irak. Podjęta przez prezydenta Busha akcja unieszkodliwienia Iraku stała się wojną prze­ciwko jednej osobie Saddamowi Husajnowi - odwrotnie niż w Afganistanie, gdzie niepowodzenie wyprawy po Usamę Ibn Ladina stało się powodem uwolnienia kraju od talibów.